26-04-10

Regering gevallen: onverantwoordelijkheid Reynders

De regering is dus gevallen omdat het duidelijk is dat de partijen van de meerderheid geen zin meer hebben om nog verder te doen. De val van de regering is dan ook zonder twijfel het enige spraakmakende van deze regering.

In 2007 brak het kartel CD&V-N-VA paars. Leterme - U zal hem nog wel zien staan op de tafel met links van hem Jo Vandeurzen en rechts de zwarte panty's van Inge Vervotte - leek zich op te maken voor een glorieuze periode na zijn Tindemansiaanse score. Dat bleek niet het geval.

Na 'Sire geef ons honderd dagen' leek het 'Sire geef ons duizend dagen' om een regering te vormen. Nadat Reynders als informateur vooral de camera's bediende met zijn eeuwige colgate-smile en gel-look, mochten Martens en Dehaene opdraven. Die laatste werd door Leterme op kant gezet, die het dan ook weer niet kon bolwerken en Verhofstadt kwam terug.

Die zorgde er voor dat Leterme een klein jaar na de verkiezingen dan toch kon starten.Maar zonder de steun van zijn kartelpartner, N-VA. De verhouding tussen N-VA en CD&V bekoelde in die periode en het kartel brak. Het was zeer duidelijk geworden dat het ACW de macht terug had genomen en geen interesse had in een verregaande staatshervorming, zeker als het sociale zekerheid betrof. Dat belette niet dat N-VA in 2009 terug in de Vlaamse Regering stapte, met de SP.a. De wraak op Open VLD was compleet.

Want: die strijd bleef duren federaal. Want na amper een goed half jaar ging Leterme opnieuw onderuit in iets wat ook op een afrekening leek: de gerechtelijke wereld versus de politiek. Fortis is zowat het enige grote, spraakmakende dossier van deze regering. Hoe dan ook: Vandeurzen en Leterme traden af en Vervotte volgde.

Herman Van Rompuy kwam in de plaats en presteerde er in om met rustige vastheid en haiku's de boel wat te kalmeren tot een Europese roeping hem uit het zwaartekrachtveld van Linda De Win haalde en Leterme kwam terug. Ook Vervotte kwam terug en Vandeurzen ging Vlaams.

Tot vandaag dus.

Vermoedelijk terug verkiezingen.

Waar zit het probleem vandaag. Brussel-Halle-Vilvoorde? Ten dele. Maar ook niet echt dat. Iedere partij weet immers dat de uitstraling van de politiek vandaag minnetjes is. De Vlaamse regering is populairder dan de federale.

Daarnaast is de publieke opinie met andere dossiers bezig: de criminaliteit, de samenlevingsproblemen, werkloosheid,...

Maar Brussel-Halle-Vilvoorde is symptomatisch. Symptomatisch voor een mislukte staatshervorming. Feit is dat sinds 1932 - de eerste staatshervorming - er geen duidelijke aftekening is gekomen. Niet van de taalgrens en ook niet van de bevoegdheden. In 1932 wilden de Franstaligen immers geen tweetalig België. Schrik voor de Vlaamse arbeiders in Wallonië. Maar geen schrik van de Vlamingen in Brussel. Het systeem liet ook toe dat er gemeenten bij Brussel kwamen. In 1947 waren dat Sint-Agatha Berchem en Evere.

Maar in 1963 werd die grens wel vast. Maar die grens belette niet dat Brusselse immobiliënkantoren massaal grond opkochten in de Vlaamse rand en enkel aan Franstaligen verkocht. Na de rijke Brusselaars volgden ook de armere Brusselaars die op de loop gingen voor de vervreemding van hun straten en wijken. En daar kwamen de Euro-ambtenaren bij, die geen belastingen betalen en de prijzen dus opnieuw opdrijven.

Als reactie op de taalgrens beseften de Brusselaars dat er geen groei meer van de stad ging komen en uit reactie daarop ontstond het FDF, dat doorheen de jaren '70 de belangrijkste partij van die stad was. Maar ook sterk werd in de rand rond Brussel. Dat FDF zit in de MR van Reynders, die de partij enkel met het FDF kan blijven controleren. En het FDF brengt stemmen aan bij de MR net uit die Vlaamse gemeenten rond Brussel.

Kortom: de houding van de Brusselaars draagt er steeds meer toe bij dat België op splitsen staat. Niet dat ik er rouwig om ben. Maar dat is wel de vaststelling. En Reynders, die op financiën er een potje van maakte, kiest voor zijn machtspositie.

En wat nu? Verkiezingen? Zijn ze grondwettelijk? Nee dus. Natuurlijk moeten er verkiezingen gehouden worden om de zoveel jaar. Maar die moeten wel op een grondwettelijke manier verlopen.

En waarover gaan die verkiezingen? Enkel over Brussel-Halle-Vilvoorde? Natuurlijk niet. Het feit dat de verkiezingen er komen ligt er vooral aan dat de voorbije hervormingen ontoereikend zijn geweest maar dat binnen België de weerstanden tegen een echte, diepgaande hervorming vandaag tot een totale patstelling heeft geleid. Vandaag is er geen hervorming meer mogelijk ondanks het feit dat het niet anders kan. Verhofstadt heeft door de kieswethervorming in zijn eerste legislatuur ongewild - dat kom je tegen met voluntarisme - de ontsteker in het dynamiet gestoken. Deze verkiezingen gaan, net zoals in 1991, over het falen van het huidige communautaire systeem. En waar in 1991 separatisme nog geen optie was, is het vandaag wel een optie. Zij het dat N-VA en LDD schermen met het inhoudsloze confederalisme. Puur tijdverlies. Waarom nog een staat verder hervormen als de hervorming zelf een duidelijk teken van wantrouwen is.

Daarnaast: als er ieder jaar 100.000 vreemdelingen dit land binnenkomen, als er voor 50.000 illegalen een regularisatiedossier klaar ligt, als er ieder jaar 15.000 vreemdelingen nog eens om zogezegde 'humanitaire redenen' geregulariseerd worden, als politie-agenten in Brussel met zwaar oorlogstuig worden beschoten en dat als een fait divers wordt aanzien,... dan is het wel duidelijk dat Brussel-Halle-Vilvoorde ook een teken is van de manier waarop de traditionele partijen dit land besturen. Je zou bijna gelukkig worden dat er een cordon sanitaire bestaat.

Kortom: BHV staat niet alleen voor Brussel-Halle-Vilvoorde maar des te meer voor België - Helemaal - Verrot. Weg met die handel!

 

 

19:49 Gepost door Geert Neirynck in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.